browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Cambrai –> Amsterdam (27, 28 nov)

Posted by on 29 november 2015

Vrijdag 27 nov. (Vervolg) Ga na 15 minuten lopen via een sluisje naar de overkant van het canal om terug te lopen en glij dan uit over de Noordfranse klei. ‘T is een afstapje van niks maar ik maak gewoon een ongelukkige val en hoor dan heel hard ‘knak’ en denk: shit, er is iets gebroken! En ja hoor, mijn (linker) voet ligt er in een vreemde hoek bij. Merkwaardig genoeg nauwelijks pijn. Lang verhaal iets korter: ik hou fietser aan en die waarschuwt visserman verderop die op zijn beurt vapeurs pompiers belt (ik heb geen bereik op mijn GSM). Deze vrijwiligers zijn tres sympa en heel bekwaam en brengen me in 10 minuten naar het ziekenhuis in Cambrai.

Moet op Spoedeisende Hulp vier uur wachten te midden van  een bont gekleurd gezelschap: een demente dame die elke 10 minuten luid van zich laat horen, een chronisch psychiatrische patiënt, twee lieve hard drugs liefhebbers niet voor de eerste keer hier, een heel dikke dame keurig gekleed maar dit jaar nog niet zo vaak onder de douche geweest. En ook een ‘gewoon’ kind dat de hele gang bij elkaar blèrt waar iedereen om moet glimlachen. Dan komt student / arts in opleiding naar mij toe. Zijn commando luidt ‘staan’- ik probeer het commando op te volgen en gil het uit van de pijn. Ok dan – op naar radiografie voor een foto. Mevrouw van de radio is tres sympa. Waarom? Omdat ze zich voorstelt, omdat ze uitlegt wat ze gaat doen en omdat ze me het resultaat vertelt.  Ze zegt ‘os est bien cassé’  en ik denk: ‘mooi gebroken’ maar ze bedoelt: “het bot is heel erg gebroken” nl. op drie plaatsen! Terug naar spoedeisende hulp, uurtje of zo wachten, mijn arts in opleiding meldt: “moet – per se –  morgenochtend – hier – opereren”. Ha, ha kan hij willen, maar dat wil ik niet, ik wil naar A’dam. Zegt hij: ‘moet jij tekenen dat dat tegen mijn zin gebeurt’. En dat wil ik weer niet vanwege mogelijke moeilijkheden met verzekering. Afijn, wat heen en weer gepraat en hij is bereid het formulier te laten zitten en mijn been met gips te spalken zodat ik op transport kan. Dat gipswerkje gaat ook weer gepaard met de nodige commando’s als  ‘lever’, ‘bas’ , ‘poser’. Het doet me denken aan aansporingen voor de hond:  ‘viens ici, ‘tais toi’, ‘couches toi’.  Ik weet nog steeds niet hoe hij heet, wel dat hij uit Libanon komt. Dan  komt de supervisor – he he om 23.00 uur eindelijk iemand die beetje normaal doet. Als ik naar zijn naam vraag, geeft hij deze. Hij keurt het gipswerk af (‘broddelwerk’) en legt zelf op bekwame wijze een nieuwe spalk aan. Dan is het 23.30 uur – het moment dat echtgenote J,  haar zus A, en neef Y uit Nl bij het ziekenhuis aankomen. Zij zijn gaar van de rit. Ik ben normaal gesproken iemand die niet zo makkelijk uit-de-hand-eet en ben nu nog getraumatiseerd van het ongeluk en gestresst door de behandeling van het ziekenhuis. Kortom: niet de ideale omstandigheden om elkaar te ontmoeten en dat blijkt ook. We rijden met zijn vieren naar de camperplek – zes kilometer verder – en met J. achter het stuur gaan we met zijn tweeën – inmiddels midden in de nacht – met de camper terug naar Nl (350 km).

(Zat 28 nov) Om 10.00 uur zijn we bij het OLVG. Niks meteen opereren, tenminste een week wachten tot zwelling minder is daarna (poliklinisch) aan de slag inclusief pin en metalen plaatjes. Verder herstel – hoe lang duurt alles? Wanneer loopgips? –  is nu niet te zeggen. Reken zelf op zeker drie maanden immobiel en daarna loopgips……

Nu dan thuis en redelijk onthand. Ik zou wat moeten hebben aan het prachtige boek van Coetzee, In ongenade. Dat  gaat immers over tegenslagen in het leven en hiermee leren leven en dit leren te accepteren. Maar zo ver ben ik niet – nog niet. Gelukkig verblijf ik in mijn vertrouwde omgeving met vertrouwde mensen en niet met wildvreemden in dat puntje puntje puntje ziekenhuis in Cambrai. Dat allemaal  op de laatste dag van de reis (twee maanden en 9000 km). Maar zoals iemand zei: “het had net zo goed op de eerste dag kunnen gebeuren“. Valt dat weer mee!

Zie vervolg onder ‘amsterdam (updates)

Amsterdam (updates)
Algeciras --> Cambrai (24 tm 27 nov)

Comments are closed.