browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Manisa (dag 45, 46)

Posted by on 13 mei 2014

Maandag 12 mei (dag 45 – 215 km). Rustig opstaan, Juul jogt – ik heb geen zin. We hebben nu (sinds Istanbul) twee campers gezien (los van onze eigen groep) en op deze camping zien we de derde – een echtpaar uit München in een Bresler: een type  camper  die hetzelfde concept heeft als de Karmann maar dan met zo’n kuif. Ontbijt in de ochtendzon dan op naar Ankara. Archies (onvolprezen!) geeft een vijf sterrenhotel in Esenboga bij het vliegveld met campingfaciliteiten en jawel als we ons melden prijkt er een Acsi sticker uit 2013 op de hoteldeur. Bij de receptie wordt geen Engels geproken. Blijven virtueel vier van de vijf sterren over. Dan de prijs: 21 lira? Nee, euri! Nondeju, dat moet een mooie plek zijn. Waar gaan we dan staan? Voor de hoteldeur is een parkeerplaats waar we terecht kunnen. Drie sterren over. Er is electriek via de tuinman. Dan mogen we natuurlijk gebruik maken van alle voorzieningen waarover we op internet gelezen hebben: zwembad, kinderparadijs, spa, sauna, turks bad, haman. Allemaal gesloten, nondeju. Twee sterren. Dan brengen we het onderwerp toiletgang en douche ter sprake. Toilet is in de lobby en douchen…. tja. Beetje stennis maken en zo waar we krijgen de sleutel = kaart van een kamer om naar eigen inzicht te gebruiken. We fietsen naar de stad, eten wat, komen terug en gaan naar kamer 101 om te douchen. We krijgen de deur niet open, maar op gegeven moment wordt ie van binnen geopend: hij is al bezetdoor een Japans echtpaar! Vriendelijk knikken, beleefd buigen en vlug de trap af naar de receptie. Google translate helpt, we krijgen een nieuwe kamer. J. voorkomt dat ik idioten in het Turks (salaklar)  voor hun neus hang. Een ster over.  In de camper evalueren we de reis en zien nog aflevering 1 van de  nieuwe serie Justification. Vroeg naar bed want om vijf uur op. Dinsdag 13 mei (dag 46 – 615 km). Ik zet Juul af bij het vliegveld 6 km verderop. J  vliegt via Izmir naar Schiphol. De gebruikelijke afscheidstaferelen op de luchthaven – het blijft maar niet wennen ook al is dit onze vierde of vijfde ‘fly and drive’. Ik heb besloten richting kust te gaan te beginnen bij Izmir en dan zo naar het Noorden. Of ik de boot Igoumenitsa-Ancona neem of via Albanië en Kroatië terug rij weet ik nog niet en hoef ik ook nog niet te beslissen.  De weg is prachtig (D200, D300) en de ruim zeshonder km lopen moeiteloos onder me weg.  Vandaag passeer ik de 10.000km sinds vertrek a’dam. Bij Manisa boven Izmir is een natuurpark waar NKC een parkeerplaats voor aangeeft (Spil Dagi Nationalpark, N 38 33.17 O 027 26.22). Koop in een dorpje vers brood – meer hoef ik niet want onderweg al uitgebreid gelunched. Hoe ik het flik, weet ik niet maar twee km voor de eindbestemming kom ik tot de ontdekking dat van de drie wegen die naar dit super nieuwe en gigantisch grote dagrecratieterrein gaan,  ik nou net het geitenpad heb uitgekozen. Twintig km omhoog waarvan tien over een grindweg waar ik volleerd  naar boven sjouw. Ook nu helpt de ESP – een systeem dat helpt om bij slippende wielen te kunnen blijven rijden. Prachtige omgeving, je kan zo vanuit de camper iedere beer die langsloopt een poot geven. In het Nationaal park lopen wilde paarden rond, ze maken nu op deze picknickplek steeds kleinere omtrekkende bewegingen rond mijn camper. Ik ben de enige hier, Jandarma zit op steenworp afstand dus ik voel me helemaal safe.  (schrik me de pleuris, komen vijf jonge paarden vlak langs de camper galopperen en staan me nu in slagorde aan te staren. ik hou u op de hoogte)

Bademli (dag 47, 48, 49)
Hattusas / Bogazkale (dag 44)

Comments are closed.